Bardzo chciałam mieć psa a dokładnie labradora. Znając siebie bałam się iść do schroniska, bo zapewne adoptowałabym jakąś psią biedę a mając małe dziecko zależało mi na psie nie wykazującym żadnych objaw agresji. Chciałam adoptować spokojnego psa, najchętniej labradora. Nie wierząc za bardzo w powodzenie swojej misji przeglądałam ogłoszenia w Internecie przez blisko półtora roku. Aż w końcu natrafiłam na ogłoszenie o adopcji suki labradora po przejściach, która rodziła wiele miotów. Zadzwoniłam i to była moja najdłuższa rozmowa w życiu - aż do rozładowania baterii w komórce. Kilka dni później pojechaliśmy do Wyszogrodu po psa. Po zapoznaniu, rozmowie z tymczasową opiekunką i podpisaniu papierów adopcyjnych wróciliśmy do domu - z psem. Było to 24 lipca 2006 r,

Sunia została ochrzczona Prima i tak zaczęła się nasza wspólna przygoda z wybojami...

Prima nie była labradorem, nie była nawet psem. Była schorowanym kłębkiem nerwów, który psiego życia nie znał zupełnie - istna psia tabula rasa . Primula w dniu adopcji miała mieć ok. 3 lat, jednak wet, który leczył ją w domu tymczasowym dał jej... 8 lat! Obecnie - 3 lata później - Prima jest szacowana na 6 - 7 lat.

Stan zdrowia, lub może bardziej stan permanentnej choroby.

Prima w momencie odbierania jej od pseudohodowcy przez Straż dla Zwierząt była przeraźliwie chuda, miała na sierści stada pcheł oraz była silnie zarobaczona. Kiedy trafiła do nas była już mocno podkarmiona i bez pasożytów, choć labradora mało jeszcze przypominała.

Sunia miała katastrofalne zapalenie uszu, które swędziały ją tak potwornie, że wydrapała sobie do żywego mięsa ranę wielkości pięciozłotówki. Pies był w połowie głuchy - nie mógł określić źródła dźwięku i potrafił biec w odwrotnym kierunku od tego z którego dobiegał głos. Po kilku miesiącach leczenia - kilku wymazach, które prawie nic nie wykazywały, nastąpił przełom. W primowym uchu coś pękło i ropna ciecz się wylała. Nastąpiła perforacja błony bębenkowej - pies był zupełnie głuchy na jedno ucho.

Kolejna sprawą była skóra i sierść Primy, które to były w rozpaczliwym stanie. Czarna zagrzybiona skóra obleczona wyliniałą matową sierścią. Na plecach były miejsca prawie łyse - bez podszerstka. Sunia nawet po kilkukrotnie powtórzonej kąpieli śmierdziała tak okrutnie, że wysiedzenie z nią w jednym pomieszczeniu było niemożliwością. Dodatkowo nasze suczysko miało alergię i wygryzało sobie łapy niemal do krwi.

Primula miała tak fatalną kondycję, że nie była w stanie dogonić uciekającego człowieka. Na spacerach ciągle się kładła i odpoczywała. Nie miała siły iść.

Psychika naszego nowego psa była również ruiną. Prima była przerażona spacerami, których nie znała. Ciągnęłam ją za sobą na smyczy a ona szła z podkulonym ogonem, reagując panicznie na szczekające za ogrodzeniem psy. Założenie obroży graniczyło z cudem, bo pies momentalnie przypadał do ziemi dysząc z przerażenia jak parowóz. Strach to był jej świat... :(

Zaczęło się leczenie i socjalizacja...

Byliśmy u weterynarza średnio kilka razy w tygodniu. Każda wizyta to była kolejna informacja o chorobach Primy. Podejrzenie ropomacicza, alergia, atopowe zapalenie skóry, autoagresja immunologiczna organizmu, problemy z tarczycą, zbyt wolno bijące serce, nowotwór... można by wyliczać w nieskończoność.

Nie wszystkie diagnozy na szczęście okazały się trafne. Po około półtora roku od adopcji pies był już jako tako zaleczony, bo wyleczony nie będzie nigdy.

Primula była labradorem jedynie z nazwy. Czy ktoś widział laba, który nie ma pojęcia do czego służą zabawki, który nie biegnie za rzuconą piłeczką a do większej wody nawet nie próbuje wejść? Taka była Prima, której światem był śmierdzący kojec i kolejne porody, by zaspokoić finansowe żądze tego, który śmiał się nazywać hodowcą.

Miesiące mijały i nasza sunia powoli otwierała się na psie przyjemności. Przestała już uciekać przed naszą dwuletnią córką od kiedy dziecko zaczęło ją karmić z ręki. Po kilku miesiącach nauczyła się aportować i nosić w pysku wszystko co leży na ziemi - głównie nasze buty i kapcie. W rok po adopcji po raz pierwszy w życiu popłynęła. Cieszyliśmy się wszyscy jak dzieci! Prima stała się nieodłącznym elementem naszej rodziny, trybikiem w maszynie miłości. Bez jej rozmerdanego ogona dzień jest szary a słońce nie świeci. Primula jeździ z nami na wakacje, uczestniczy (aktywnie żebrząc :D) w spotkaniach ze znajomymi przy grillu, chodzi na zakupy do pobliskiego sklepu, jeździ nad rzekę by zamoczyć swój zacny tyłeczek i popływać za piszczącą piłką, obchodzi swoje niby 'urodziny', dostaje prezenty na Boże Narodzenie. Jest pełnoprawnym członkiem naszej rodziny, którego kochamy nawet wówczas, gdy znajdujemy jej biszkoptowe włoski w lodówce ;) Kochamy naszego psa...

Monika Wróblewska