Szkolenie za jedzenie

Szkolenie za jedzenie

  • Brak postów do publikacji.

Labradory - do adopcji

labrador JĘDREK

JĘDREK

Wiek: 4 lata

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador ARES

ARES

Wiek: 1 rok

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador NALA

NALA

Wiek: 5 lat

Płeć: Suka

Więcej informacji

labrador SKIPER

SKIPER

Wiek: 9 lat

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador PAGO

PAGO

Wiek: 7 lat

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador FELEK

FELEK

Wiek: 7-8 lat

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador NESTOR

NESTOR

Wiek: 9 lat

Płeć: Pies

Więcej informacji

Wirtualna adopcja

labrador TOSIA

TOSIA

Wiek: 7 lat

Płeć: Suka

Więcej informacji

labrador BULI

BULI

Wiek: 7-8 lat

Płeć: Pies

Więcej informacji

labrador WONDER

WONDER

Wiek: 10

Płeć: Pies

Więcej informacji

Wzorzec i historia

Wzorzec Rasy

Labrador retriever
Klasyfikacja: Grupa VIII FCI, Sekcja 1, Nr wzorca 122,

Aportery, płochacze i psy dowodne.

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania

Wygląd: Labrador jest psem średniej wielkości, masywny i grubokościsty, o prostokątnej (nigdy kwadratowej) sylwetce; powinien sprawiać wrażenie zwierzęcia silnego, nie może być ani przesadnie gruby ani zbyt szczupły.

Wielkość: Pies 56-57 cm w kłębie, suka 54-56 cm.

Szata: Włos krótki, bez fal i frędzli, w dotyku wydaje się dosyć szorstki; podszerstek gęsty i nieprzemakalny, chroni przed wodą.
Maść: Czarna, biszkoptowa (od koloru jasnokremowego do rudego) i czekoladowa (wątrobiana); mała biała plamka na przedpiersiu jest dopuszczalna.
Głowa: Proporcjonalnej wielkości, szeroka między uszami, stop (przełom czołowo-nosowy) wyraźny, policzki niezbyt mocno zaznaczone, kufa średniej długości, mocna; nos szeroki, ciemny, dopuszcza się brązowe przebarwienia; zgryz nożycowy
Oczy: Średniej wielkości, szeroko rozstawione, o przyjaznym wyrazie, kolor brązowy do orzechowego.
Uszy: Osadzone nieco z tyłu, opadające, nie powinny być zbyt duże i ciężkie; gdy pies jest czymś zainteresowany, przylegają wewnętrzną krawędzią do policzków.
Tułów: Zwarty i dosyć krótki, klatka piersiowa głęboka, żebra dobrze wysklepione; grzbiet prosty, lędźwie krótkie, mocne i szerokie; brzuch nie powinien być podkasany.
Kończyny przednie: Mocne, proste, o grubej kości; łopatka długa, ukośnie ustawiona, łokcie przylegające; stopy okrągłe, zwarte, palce dosyć krótkie..
Kończyny tylne: Mocne, dobrze umięśnione, umiarkowanie kątowane; sródstopie krótkie, proste, postawa tzw. krowia lub beczkowata niepożądana; stopy jak u kończyn przednich
Ogon:
Jest charakterystyczną cechą rasy, średniej długości, prosty i gruby u nasady, zwęża się ku końcowi; równomiernie porośnięty sierścią, przypomina wyglądem ogon wydry; może być noszony wesoło, ale nie powinien być wygięty w jakąkolwiek stronę ani zakręcony ponad grzbietem.

Dojrzałość: 2-3 lata

Długość życia: 11-13 lat

Odporność na warunki atmosferyczne: duża

Koszt utrzymania: ok 200-300 zł miesięcznie

Historia rasy

Labrador retriever należy do grupy psów myśliwskich. Wychodowano go do aportowania postrzałków drobnej zwierzyny i ptactwa. Do jego sposobu pracy nawiązuje nazwa - "to retrieve" znaczy aportować lub przynosić.

Przodkowie labradora pochodzą prawdopodnie od psów zwanych St. John's, żyjących na Nowej Fundlandii. Uważane za przodków labradorów mniejsze z nich aportowały liny i łapały ryby, które wymknęły się z sieci.

Pierwsze tego typu psy przywiezione zostały do Wielkiej Brytanii na początku XIX w.. Szybko stały się ulubieńcami arystokracji, która chętnie korzystała z ich pomocy podczas polowań na dzikie ptactwo -  cenione były za doskonały węch, oraz delikatny chwyt.

Hodowlę rasy na Wyspach Brytyjskich zapoczątkował w 1820 r. lord Malmesbury, który nadał jej obecną nazwę. Wkład w rozwój rasy mieli także m.in. lord G. Scott i lord Knutsford. Jedną z najbardziej zasłużonych hodowczyń była księżna Lorna Howe (hodowla Banchory).

Labradora uznano w Anglii za samodzielną rasę w 1916 r. Założono wtedy klub, który opracował pierwszy wzorzec. Liczne selekcje i być może domieszka krwi pointera doprowadziły do udoskonalenia typu.

Początkowo za rasowe uważane były tylko czarne labrador retrivery (taka była ich pierwotna maść) i choć na świat przychodziły również żółte i czekoladowe szczeniaki, nikt nie chciał się zająć ich hodowlą. Dopiero z czasem zainteresowano się innymi umaszczeniami.

Do Polski pierwszego labradora sprowadził w 1986 r. Tadeusz Chwalibóg (była to biszkoptowa suka Tumark Barry). W tym samym czasie zaczęła też działać hodowla z Krywaldowej Koliby Krystyny i Waldemara Marmajewskich.

Charakter i usposobienie

Labrador to pies obdarzony wesołym usposobieniem, przyjacielski, zrównoważony i pełen radości życia. Wrażliwy i przywiązany do rodziny, źle znosi samotność - nie można go izolować ani zostawiać samemu sobie.

Jest doskonałym przyjacielem dzieci, cierpliwym i wyrozumiałym. Jednak jego kontakty z kilkulatkami trzeba nadzorować - bywa mało uważny i może niechcący je przewrócić. Natomiast starsze pociechy znajdą w nim świetnego kompana do zabawy.

Najważniejszą cechą charakteru tego psa jest łagodność w stosunku do ludzi - nie sprawdzi się on w roli stróża.

Przedstawiciele tej rasy miewają skłonności do dominacji (zwłaszcza samce) - nie objawia się ona agresją, lecz nieposłuszeństwem i uporczywym skakaniem na właściciela.

Labradory odznaczają się żywiołowością i dużym temperamentem. Z wiekiem stają się bardziej stateczne, ale nawet wówczas potrzebują dużo ruchu. Nie zadowolą się krótką przechadzką na smyczy - codziennie trzeba zapewnić im 1-2 godzinny aktywny spacer. Prawdziwym żywiołem labradora jest woda - wykorzysta każdą okazję do kąpieli, nawet w kałuży.

Wybiegany retriever, któremu umożliwiono pracę, jest spokojny i nie niszczy rzeczy w otoczeniu. Jesli jednak nie rozładuje nadmiaru energii, życie z nim pod jednym dachem może być uciążliwe.

Przyjaźnie nastawione do małych zwierząt labradory bez problemu zaakceptują kota, kanarka czy chomika. W stosunku do psów spotkanych na spacerach są z reguły tolerancyjne i zapraszają je do zabawy. Agresja zdarza się rzadko i zwykle jej przyczyny należy szukać w mało stabilnej psychice i błędach wychowawczych.

Umiejętności

Postrzałki labrador przynosił dopiero po zakończonym strzelaniu. Musiał się więc odznaczać nie tylko wytrzymałością, doskonałym węchem i zapałem do pracy zarówno w lodowatej wodzie, jak i w gęstych chaszczach, ale również świetną pamięcią. Używano go także jako posokowca i płochacza.

Obecnie większość labradorów to psy rodzinne, ale ich inteligencję, doskonały nos i precyzję w wykonywaniu poleceń wykorzystuje się w wielu dziedzinach życia. Wykrywają narkotyki, materiały wybuchowe, substancje łatwopalne czy wycieki gazu. Używano ich nawet do odnajdywania pleśni w konstrukcjach drewnianych (w Skandynawii) czy wilgoci w murach (na Wyspach Brytyjskich). Pracują w ratownictwie wodnym, jako psy tropiące, lawinowe i gruzowiskowe. Są dogoterapeutami, przewodnikami niewidomych, psami asystującymi, potrafią ostrzec chorych na epilepsję czy narkolepsję przed zbliżającym się atakiem. Można uprawiać z nimi niektóre sporty - obedience, flyball, agility, dogtrekking czy tropienie.

Labradory poddaje się również próbom pracy, podczas których sprawdza się ich wrodzone skłonności do podjęcia naturalnego aportu z wody oraz z lądu i przyniesienia go właścicielowi.

Szkolenie i wychowanie

Labradory są jedną z najszybciej uczących się ras. Wychowano je do ścisłej współpracy z człowiekiem, dlatego najszczęśliwsze są wtedy, gdy mogą coś robić. Obdarzone dużą inteligencją, ale jednocześnie dość uparte, wymagają konsekwentnego, lecz łagodnego traktowania. Polecenia wykonują chętnie i dokładnie, a smakołyk i pochwała właściciela są dla nich najlepszą motywacją do nauki. Szkolenie powinno być urozmaicone, ponieważ monotonne ćwiczenia mogą je znudzić. Nie tolerują przymusu fizycznego, mogą wówczas odmówić współpracy.

Od początku należy wyznaczyć jasne zasady, których należy konsekwentnie przestrzegać. Labrador mimo wrodzonej łagodności ma silny charakter i szybko wykorzystuje wszystkie błędy właściciela. Bardzo ważna jest socjalizacja - należy go zabierać w nowe miejsca, umożliwić mu kontakty z ludźmi i innymi psami. Naukę posłuszeństwa najlepiej zacząć już w psim przedszkolu.

Żywienie

Labrador uwielbia jeść, dlatego trzeba kontrolować ilość podawanego pokarmu. Nie powinien dostawać smakołyków między posiłkami (wyjątkiem są nagrody podczas nauki), bo nie tylko szybko przybierze nadmiernie na wadze, ale może stać się wybredny. Najlepiej korzystać z gotowych karm wysokiej klasy przeznaczonych dla dużych ras. Dodatkowo należy podawać im preparaty chroniące stawy. Dzienną porcję dla dorosłego psa najlepiej podzielić na dwa posiłki i umożliwić zwierzakowi odpoczynek po jedzeniu.

Pielęgnacja

Krótka szata labradora nie wymaga specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych. Przedstawiciel tej rasy intensywnie linieje dwa razy w roku. Podczas wymiany okrywy włosowej psa trzeba wyczesywać 2-3 razy w tygodniu (w pozostałych okresach wystarczy raz na tydzień). Labradora kąpiemy w miarę potrzeby w szamponie dla psów krótkowłosych.

Należy też systematycznie kontrolować oczy, sprawdzać uszy, w razie potrzeby usuwać kamień nazębny, czyścić gruczoły okołoodbytowe i skracać pazury.

Zdrowie

Ten silny i odporny pies jest podatny na niektóre schorzenia. Przedstawiciele rasy miewają skłonności do dysplazji stawów biodrowych i - rzadziej - łokciowych. Niekiedy zdarza się enostoza (młodzieńcze zapalenie kości) i osteochondroza (OCD). Labradory cierpią też na choroby oczu - kataraktę, jaskrę, postępujący zanik siatkówki (PRA) i dysplazję siatkówki. U psów poddawanych zbyt intensywnym treningom, a także starszych lub ze sporą nadwagą może dojść do zerwania więzadeł stawu kolanowego. Czasami przytrafiają się też choroby uszu i alergie o różnym podłożu. Jak większość dużych psów labradory mogą mieć skłonności do rozszerzania i skrętu żołądka. Przedstawiciele tej rasy rzadko okazują ból, dlatego trzeba ich uważnie obserwować.

Labradory dobrze znoszą niskie temperatury, ale trzeba je chronić przed przeciągami (szczególnie po kąpieli). Nie przeszkadzają im upały, jeśli zapewnimy im dostęp do wody. Czarne osobniki odznaczają się większą ogólną odpornością organizmu - biszkoptowe i czekoladowe są bardziej wrażliwe.

Dla jakiego pana

Labrador ma wszelkie zalety psa rodzinnego, a mimo to nie nadaje się dla każdego. Trzeba mu poświęcić nie tylko sporo czasu, ale także znaleźć sensowne zajęcie.


źródło: "Wielka księga psów" - wkładka kynologiczna miesięcznika "Mój pies", listopad 2009.